Autor: Tito Pulo Tema: Jon Lord  (Pročitano 514 puta)

0 članova i 1 gost pregledaju ovu temu.

Van mreže Tito Pulo

  • Zvezda
  • *****
  • poruke: 1.922
  • 0 date prim. 6
« poslato: 06. april 2011, 12:48 »
Džon Daglas Lord
http://img228.imageshack.us/img228/3251/jonlord1.jpg
Jon Lord

(Lester, 9. jun 1941.)


Džon Lord je britanski klavijaturista i kompozitor, a takođe i priznati svirač Hammond orgulja u blues-rock zvuku, a takođe je vrlo zaslužan za pionirski rad u spajaju rocka, klasike i barokne forme. Veći deo svoje muzičke karijere proveo je u sastavu Deep Purple, gde je i stekao najveću popularnost. Bio je i član grupa: Whitesnake, Paice, Ashton & Lord, The Artwoods i Flower Pot Men. Svirao je sa brojnim muzičarima uključujući i Grejema Boneta.

1968. godine Lord sudeluje u osnivanju benda Deep Purple. On i bubnjar Ian Pejs bili su jedini konstantni članovi sastava u periodu od 1968. do 1976., a nakon ponovnog okupljanja sastava 1984. godine ostaje sve do 2002. godine.

Jedno od njegovih najboljih dela bio je projekt za živi album 'Concerto for Group and Orchestra', koji je izveden u 'Rojal Albert Holu' sa Deep Purple-om (Lord i Pejs zajedno sa gitaristom Ričijem Blekmorom, pevačem Ianom Gilanom i basistom Rodžerom Gloverom), i 'Royal Philharmonic orkestrom'. Ovaj koncert je ponovo izveden 1999. godine na njihovu 30. godišnjicu od prvog izvođenja u 'Albert Holu', takođe sa Deep Purple-om (Lord, Pejs, Gilan, Glover i Stiv Mors, koji je zamenio Ričija Blekmora), ali ovog puta sa 'London Philharmonic orkestrom'.

Od 2002. godine više nije član benda Deep Purple, jer se posvetio svojoj solo muzičkoj karijeri. Lord se više koncentrisao na komponovanje i na blues/rock izvođenja. 2008. godine, postigao je uspeh kao kompozitor klasične muzike, kada je album Durham Concerto iz 2008. godine, došao na Top liste.




Od rođenja do Deep Purple-a:


Džon Lord je rođen 9. juna 1941. godine u Lesteru, u Engleskoj, od majke Mirijem i oca Rega. Počeo je da svira klasični klavir od pete godine. Muzika koja je uticala na njegovu karijeru kreće se od Baha (konstantna nit u njegovoj muzici i u njegovim improvizacijama na klavijaturama), do srednjovjekovne popularne muzike i engleskog tradicionalnog kompozitora Edvarda Elgara.

Istovremeno, Lord je bio pod snažnim uticajem bluza koji je ključni element u njegovoj rok karijeri. Uglavnom su to bili sirovi zvuci od velikih američkih blues muzičara poput Džimija Smita, Džimija Mekgrifa i "brata" Džeka Mekdafa ("Rock Candy"), a takođe je od Džeri Li Luisa savladao sposobnost privlačenja pažnje na pozornici. Prepoznatiljivi zvuk blues-orgulja Hammond (modeli B3 i C3) spojio je sa 'Leslie' zvučnim sistemom (njegova čuvena kombinacija), svirajući u maniru jazz-blues muzičara iz 50-ih i 60-ih godina 20-og veka.


Svoju muzičku karijeru započinje 1960. godine, u londonskom jazz ansamblu Bilaa Eštona 'Combo'. Ešton je bio ključna osoba u britanskoj jazz muzici i stvaranju onoga što je kasnije postalo 'National Youth Jazz orkestar'. Između 1960. i 1963. godine, Lord (zajedno sa Eštonom), odlazi u sastav 'Red Bludd's Bluesicians' (također poznat kao 'Don Wilsonov kvartet'), u kojeg je kasnije došao pevač Artur Art Vud. Vud je prethodno pevao s Aleksiisom Kornerom u sastavu 'Blues Incorporated' i bio je među prvim muzičarima u britanskom blues pokretu. U tom periodu Lord sudjeluje svirajući klavijature na The Kinksovom singlu iz 1964. godine, "You Really Got Me".

Nakon odlaska iz 'Red Bludd's Bluesiciansa' krajem 1963. godine, Vud, Lord i bubnjar Red Danidž formiraju novu frupu. Art Vud takođe dovodi Dereka Grifitsa (gitara) i Malkom Pula (bas gitara). Danidž odlazi iz sastava u decembru 1964. godine, a umesto njega dolazi je Kif Hartli. Nastupaju po raznim tv emisijama poput 'Ready Steady Go!', gde promovišu svoj singl " Sweet Mary", ali nisu postigli značajniji komercijalni uspeh. Njihov jedini singl koji je završio na Top listama (#28), bio je "I Take What I Want", 1966. godine.

Sastav 1967. godine ponovno doživljava izmene. Hartli odlazi i pridružuje se 'John Mayall's Bluesbreakersima'. Lord odlazi u sastav 'Santa Barbara Machine Head', ali ubrzo prelazi svirati klavijature sa Bilijemm Dejom u 'The Flower Pot Men', gdje sreće basistu Nika Simpera. Lord i Simper odlaze na turneju sa sastavom kako bi promovisali njihov hit singl "Let's Go To San Francisco".

Početkom 1968. godine, orijentiše se na malo tvrđi zvuk (s obzirom na iskustva s pojavom sastava 'Cream' i 'The Jimi Hendrix Experience'), i pomaže na snimcima pevaču Bozu Bareliju (kasnije članu sastava Bad Company), gitaristi Ričiju Blakmoru (koga prvi put sreće u decembru 1967.), bubnjaru Janu Pejsu i basisti Čejsu Hodžisu. Ova postava je vrlo kratko trajala, do marta 1968. godine, kada se osniva prva Deep Purple postava MK I u sastavu: Lord, Simper, Blekmor, Pejs i pevač Rod Evans.




Deep Purple 1968-1976:


Ovo je razdoblje u Lordovoj muzičkoj karijeri kada je svirajući klvijature u bendu Deep Purple, stvorio svoj prepoznatljivi zvuk. Ne obazirući se na nastajanje 'Moog sintisajzera', koji je u roku prvi koristio Kit Emerson, Lord je eksperimentirao sa zvukom klavijatura svirajući na Hammond orguljama, stilom čvršćim od bluza, sa povremenim distorzijama zvuka. Ovakvim načinom sviranja potpuno se prilagodio Blekmorovoj brzini i ritmu na gitari. Lord je voleo i zvuk 'RMI 368 električnog-pianina i čembala', koji je koristio u pesmama "Demon's Eye" i "Space Truckin'". 1973. godine, Lord sa svojim tehničarem za klavijature Majkom Filipsom spaja svoje Hammond C3 orgulje sa RMI.


Lord je svoj Hammond-Leslie spojio sa 'Marshall' pojačalom i tako dobio vibrirajući (reski), teški, mehanički zvuk, koji je odlično parirao Blekmoru na gitari. To je takođe omogućilo Lordu da se nadmeće sa Blekmorom u solo deonicama, pošto je njegov Hammond zvučao podjednako moćno kao Blekmorova gitara.


Na drugom i trećem Purple-ovom albumu, Lord počinje pokazivati ambicije prema spajanju roka sa klasičnom muzikom. Ovi potezi su poboljšali njegov ugled među muzičrima, ali su i uzrokovali napetosti unutar grupe. Blekmor je želeo da se bazira na istraživanju teškog rok riffa, nadahnut uspehom sastava Led Zeppelin, a Simper je jednom izjavio: "Nedostatak muzičkog smera uzrokovale su Lordove klasične ideje".

Blackmore i Lord se dogovaraju oko eksperimentisanja na zvuku pod uslovom da se i Blekmor pita na sledećem albumu. Rezultat toga je živi album "Concerto for Group and Orchestra" iz 1969. godine, koji je jedan od najranijih pokušaja povezivanja roka sa klasičnom muzikom. Koncert je izveden uživo 24. septembra 1969. godine u 'Rojal Albert Holu' (s dva nova člana sastava, Ianom Gilanom i Rodžerom Gloverom, koji su zamenili Evansa i Simpera). Materijal je snimio BBC, a kasnije je objavljen kao album i Deep Purple-u je doneo prvi veći uspeh, kao i Lordu veliko priznanje i poštovanje, verujući da njegov projekat i kompozitorsko umeće imaju budućnost. Na koncertu je Lord dobio priliku da radi sa etabliranim klasičnim muzičarima, kao što je dirigent Malkom Arnold.

1970. godine Deep Purple snima album In Rock, jedan od ključnih ranih hard-rock dela. Lord i Blakmore su se na sceni nadmetali, često u klasičnom maniru, improvizicijama tipa 'poziv i odgovor' (npr. u pesmi "Speed King"). Pesmu "Child in Time", Lord svira do maksimalnog tonaliteta. Lord je odsvirao eksperimentalni solo u pesmi "Hard Lovin' Man" (koja se završava policijskim sirenama), a to mu je jedn od omiljenih pesama koje je snimio sa ovim bendom.

Deep Purple objavljuje niz albuma između 1971. (album 'Fireball') i 1975. godine (album ''Come Taste the Band'). Gilan i Glover iz grupe odlaze 1973., a Blekmor 1975. godine, te je bend 1976. prestao sa radom. Lordovi najveći uspesi u tom Purple-ovom periodu bili su pesme "Smoke on the Water", "Highway Star" i "Space Truckin'", sa albuma iz 1972. 'Machine Head', zatim album 'Burn' iz 1974. godine i živi album iz 1972. 'Made in Japan'.




Kompozitorska karijera:


Lord se uporedo sa karijerom u bendu Deep Purple bavio i svojom karijerom kompozitora klasične muzike. Oduševljeni uspehom albuma 'Concerto for Group and Orchestra', BBC je naručio od Lorda još jedno delo. U pitanju je bio "Gemini Suite", izveden prvi put 1970. godine, a poslužio je kao osnova za Lordov prvi, istoimeni album iz 1972. godine. Sledeći njegov solo album "Windows" iz 1974. godine (koji je izazvao oprečne reakcije publike i stručne javnosti) i saradnja sa Eberhartom Šenerom rezultirala je u njegovom verovatno najboljem orkestralnom albumu "Sarabande" iz 1976. godine. Taj album se sastoji od 8 numera, a inspirisan je baroknim muzičkim stilom, uz povremeno ubacivanje rok tema koje su zajedno sa Lordom odsvirali muzičari Pit Jork, Mark Nosif i Endi Samers.


Marta 1974. godine Lord i Pejs sarađuju sa prijateljem Tonijem Eštonom na zajedničkom projektu, uz učestvovanje još nekolicine renomiranih muzičara kao što su Karmin Apis, Piter Frempton i Dik Peri. To je bila osnova za formiranje benda 'Paice, Ashton & Lord', koji je trajao samo godinu dana. Snimili su album 'Malice in Wonderland' 1977. godine. Kasnije je svirao sa muzičarima kao što su: Berni Marsden, Boz Burel, Mik Ralfs, Sajmon Kirke, a gostovao je i na albumima Megi Bel, Nazareta i Ričarda Digansa. 1978. godine pristupa bendu 'Whitesnake' kojeg je osnovao bivši pevač Deep Purple-a Dejvid Kaverdejl.




Whitesnake 1978-1983:


Lordov doprinos u bendu Whitesnake bio je u velikoj meri ograničen na dodavanju boje tonu koji je uglavnom bio u blues-rock stilu, a koji su već izvodili dvojica prvih gitarista Berni Marsden i Miki Mudi. Lord je svom kompletu klavijatura dodao još i 'Yamaha Electric Grand piano', kao i velik broj sintisajzera kako bi mogao da ispuni zahteve koji su pred njega postavljeni. To se može čuti u pesmama poput "Here I Go Again", "Wine, Women and Song", "She's a Woman" i "Till the Day I Die". Nekoliko singlova dospjelo je na britanske Top liste. Međutim, Lord je bio vrlo nezadovoljan svojim statusom u bendu, pritom smatrajući da je slabo plaćen, a to je otvorilo put ponovnom okupljanju Deep Purple-a sa MK II postavom 1984. godine.

Tokom svog boravka u bendu Whitesnake, Lord je snimio dva izrazito različita solo albuma. 1982. godine objavljuje 'Before I Forget', na kojem se nalazi osam konvencionalnih numera bez orkestra sa nekoliko rok pesama ("Hollywood Rock And Roll", "Chance on a Feeling"), i nekoliko engleskih klasičnih balada za klavir, koje u duetu pevaju majka i ćerka, Viki Sem Braun (supruga i kći zabavljača Džoa Brauna) i pevač Elmer Gantri. Osim toga, Lord je 1984. godine napisao soundtrack za TV seriju 'Country Diary of an Edwardian Lady'.

Gostovao je na albumima Džordža Harisona 1982. godine, Dejvida Gilmor 1983. godine, Kozija Pauela iste godine. Komponovao je i producirao delo "White Fire" 1984. godine. Osamdesetih godina prošlog veka bio je i član all-star benda "Olympic Rock & Blues Circus" sa frontmenom Pit Jorkom i postavpm koja se smenjivala, a koju su činili: Miler Anderson, Toni Ešton, Brajan Oger, Zut Mani, Kolin Hodžkinson, Kris Farlou i mnogi drugi.




Od Deep Purple-a 1984. do danas:


Deep Purple se ponovno okupio 1984. godine i nastavio sa postavom MK II. Ovaj događaj naišao je na veliko odobravanje publike, uključujući i njihovu turneju tokom 1985. godine po Americi kao potpora objavljivanju albuma 'Perfect Strangers', gdje ih je u Nubvortu 22. juna na kišom natopljenom stadionu posetilo 70.000 fanova. Nakon toga sledi niz albuma, često različitog kvaliteta, a u kasnim 1990-ma, Lord je sve više razmišljao o budućnosti svoje karijere.

1997. godine, Lord je napravio svoj najintimniji solo album 'Pictured Within', objavljen 1998. godine. Njegova majka Mirijem je umrla u avgustu 1995. godine i materijal na albumu je duboko inspirisan tim događajem i prožet Lordovim poimanjem žalosti za majkom. Album je snimljen daleko od njegovog doma u njemačkom gradu Keln. Lord je potpisao za izdavačku kuću 'Virgin Classics', koja i objavljuje album. Na ovo se može gledati kao na prvu fazu odlaska iz Purple-a i okretanje prema Lordovoj solo karijeri. Lord 2002. godine odlazi iz Deep Purplea, a tome je prethodila povreda kolena koju je zalečio bez operativnog zahvata. Jednom prilikom komentarisao je svoj odlazak iz Purple-a rečima: "Odlazak iz Deep Purple-a za mene je bio vrlo traumatičan, kao što sam uvek i mislio da će biti, i više od toga; ako razumete šta hoću da kažem". Tom događaju je posvetio i jednu pesmu na svom solo albumu iz 2004. godine Beyond the Notes, pod nazivom "De Profundis".

U 2003. godini, Lord se vraća svom voljenom R&B / blues stilu i snima standardni album u Sidneju, u Australiji, zajedno sa Džimijem Barnsom, pod nazivom 'Live in the Basement' (Jon Lord and the Hoochie Coochie Men).

Njegov koncert pod nazivom 'Durham Concerto', održan je 20. oktobra 2007. godine pod pokroviteljstvom 'Durham Univerziteta', a povodom 175. godišnjice postojanja univerziteta.




Privatni život:


Džon Lord se dva puta ženio. Sa prvom ženom Džudit ima dve ćerke, Ejmi i Saru. Druga žena mu se zove Viki i sestra je bliznakinja od Ian Pejsove žene, Džeki.



Diskografija sa bendom Deep Purple:


* Shades of Deep Purple (1968)
* The Book of Taliesyn (1968)
* Deep Purple (1969)
* Concerto for Group and Orchestra (1969)
* In Rock (1970)
* Fireball (1971)
* Machine Head (1972)
* Made in Japan (1972)
* Who Do We Think We Are (1973)
* Burn (1974)
* Stormbringer (1974)
* Come Taste the Band (1975)
* Perfect Strangers (1984)
* The House of Blue Light (1987)
* Nobody's Perfect (1988)
* Slaves & Masters (1990)
* The Battle Rages On (1993)
* Come Hell or High Water (1994)
* Purpendicular (1996)
* Abandon (1998)
* In Concert with the London Symphonic Orchestra (1999)




Diskografija sa bendom Whitesnake:

* Trouble (1978)
* Lovehunter (1979)
* Ready an' Willing (1980)
* Live...In the Heart of the City (1981)
* Come an' Get It (1981)
* Saints & Sinners (1982)
* Slide It In (1984)
* The Early Whitesnake (2004)




The Hoochie Coochie Men:

* Live at the Basement (2003)
* Danger. White Men Dancing (2007)




Razno:

* Art Gallery (1966, sa The Artwoods)
* Concerto For Group & Orchestra (1969, sa Deep Purple)
* Gemini Suite Live (1970, sa Deep Purple)
* The Last Rebel (1971, muzika za film sa Tonijem Eštonom)
* Windows (1974, sa Eberhartom Šenerom)
* First of the Big Bands (1974, sa Tonijem Eštonom)
* Malice in Wonderland (1977, sa PAL)
* Line Up (1981, sa Grejemom Bonetom)
* The Country Diary Of An Edwardian Lady (1984, sa Alfredpm Ralstonom)
* From Darkness To Light (2000, nije objavljeno)
* Calling The Wild (2000, muzika za film, nije objavljena)





Solo albumi:

* Gemini Suite (1972)
* Windows (1974)
* Sarabande (1976)
* Before I Forget (1982)
* Country Diary of an Edwardian Lady (1984)
* Pictured Within (1998)
* Beyond The Notes (2004)
* Durham Concerto (2008)
* Boom of the Tingling Strings & Disguises (2008)




Izvor: Wikipedia

Van mreže Tito Pulo

  • Zvezda
  • *****
  • poruke: 1.922
  • 0 date prim. 6
« Odgovor #1 poslato: 06. april 2011, 13:01 »
Sarabande




Bouree




Gigue

Van mreže Tito Pulo

  • Zvezda
  • *****
  • poruke: 1.922
  • 0 date prim. 6
« Odgovor #2 poslato: 07. april 2011, 14:42 »

Van mreže Tito Pulo

  • Zvezda
  • *****
  • poruke: 1.922
  • 0 date prim. 6
« Odgovor #3 poslato: 07. april 2011, 14:45 »

Van mreže Tito Pulo

  • Zvezda
  • *****
  • poruke: 1.922
  • 0 date prim. 6
« Odgovor #4 poslato: 07. april 2011, 14:45 »

Van mreže Tito Pulo

  • Zvezda
  • *****
  • poruke: 1.922
  • 0 date prim. 6
« Odgovor #5 poslato: 07. april 2011, 14:46 »

Van mreže Tito Pulo

  • Zvezda
  • *****
  • poruke: 1.922
  • 0 date prim. 6
« Odgovor #6 poslato: 07. april 2011, 15:05 »

Van mreže Tito Pulo

  • Zvezda
  • *****
  • poruke: 1.922
  • 0 date prim. 6
« Odgovor #7 poslato: 07. april 2011, 16:10 »

Van mreže Tito Pulo

  • Zvezda
  • *****
  • poruke: 1.922
  • 0 date prim. 6
« Odgovor #8 poslato: 28. april 2011, 16:52 »

Van mreže Tito Pulo

  • Zvezda
  • *****
  • poruke: 1.922
  • 0 date prim. 6
« Odgovor #9 poslato: 28. april 2011, 16:52 »