Autor: pet boy Tema: Manji gradovi Srbije  (Pročitano 2003 puta)

0 članova i 1 gost pregledaju ovu temu.

Van mreže pet boy

  • Master
  • *****
  • poruke: 4.390
  • 0 date prim. 2
« poslato: 16. januar 2011, 12:59 »
Nekim je gradovima prosto sudjeno da nastanu. Obrenovac je, ako mislimo na vodu, zaista srecno mesto! Obrenovacka opstina se prostire sredisnjim delom Donjokolubarsog basena, zadiruci svojom istocnom i juznom stranom u Sumadiju, sirokim dolinama Kolubare i Tamnave, na zapadu se naslanjajuci na ogranke Pocerine, dok su njeni severni obodi oiviceni meandarski izvijenim tokom reke Save, nadomak njenom pristizanju u Beograd i uscu u Dunav.
Sve to na povrsini od 409 kvadratnih kilometara, od cega su urbani delovi do sada zauzeli oko 42.
Najveci deo njenog tla je izrazito ravnicarski, dok su pojedini delovi brezuljkasti i blago brdoviti, naslonjeni na zapadnu podgorinu Avale i Parcanskog visa na istoku i jugoistoku, i na pocerske kose na zapadnoj strani. U brdovitom delu dominira vrh Bukovik, visok 221 metar, a najniza tacka je na 73 metra iznad mora, u prostoru Piosce.
Na karti Sveta, naci cete je na prostoru izmedju 44o 30' i 44o 45' severne geografske sirine i 20o i 20o 20' istocne geografske duzine. Vazdusnom linijom, granice drzavne zajednice od Obrenovca su udaljene oko 80 kilometara ka istoku i zapadu, oko 140 kilometara ka severu i oko 350 kilometara ka jugu.
U Obrenovcu se ukrstaju vazni putevi, koji od Beograda, udaljenog svega 27 kilometara ka istoku, vode na zapad ka Sapcu, Loznici i zatim Bosni i Hercegovini i Hrvatskoj, odnosno ka Valjevu i Ibarskoj magistrali, i dalje njome prema jadranskom primorju. Istocnom, zapadnom i juznom smeru saobracajnih tokova, vec se nazire, bice pridodat i severni, preko novog mosta na Savi, koji ce, kad bude dovrsen, ovoj raskrsnici magistrala vratiti znacaj kakav je imala i u vreme dok se Savom pruzala granica izmedju Austro-Ugarske i Srbije, a Obrenovac, preko pristanista i carine na Zabrezju, bio izvozna veza srpske drzave sa srednjeevropskim i zapadnoevropskim zemljama toga doba.

Van mreže Mortiša

  • Master
  • *****
  • poruke: 4.764
  • 125 date prim. 125
« Odgovor #1 poslato: 13. decembar 2011, 19:20 »


Pravoslavna crkva u Obrenovcu

Van mreže Mortiša

  • Master
  • *****
  • poruke: 4.764
  • 125 date prim. 125
« Odgovor #2 poslato: 13. decembar 2011, 19:22 »
Opština Obrenovac zauzima površinu od 40.995 ha, na kojoj živi 75.949 stanovnika.

Do XIX veka nosio je turski naziv - Palež. Tokom Drugog srpskog ustanka potpuno je spaljen, a 1859. obnavlja ga knez Miloš Obrenović, po kome dobija naziv. Opština Obrenovac je uključena u zajednicu beogradskih opština od 1957.

Dan opštine je 20. decembar, dan ukaza kneza Miloša Obrenovića kojim je ustanovljen naziv Obrenovac, a krsna slava Svete Trojice.


Grb

Van mreže zjovan29

  • član
  • ***
  • poruke: 362
  • 116 date prim. 88
« Odgovor #3 poslato: 04. februar 2012, 17:06 »
BEČEJ



Opis


Bečej je gradić i sedište istoimene opštine koja se nalazi u Južnobačkom okrugu u Vojvodini, na desnoj obali Tise je od davnina veliko naselje, grad panonskog tipa, jedan od najvećih u Potisju, privredno, društveno i kulturno središte ovog dela Vojvodine - Bečej.U opštini Bečej su: Bačko Petrovo Selo, Bačko Gradište, Radičević i naselje Mileševo.Bečej je na pogodnom geografskom položaju, na raskršću železničkih i drumskih puteva, na veštačkim kanalima i reci Tisi.

Istorijat

Bečej, na bačkoj strani, nekada Stari Bečej, nastao je iz Tvrđave na adi Tise, koja je spajala naselja na levoj i desnoj obali reke. Na teritoriji današnje opštine, prilikom arheoloških iskopavanja, nađeni su predmeti iz ranijih epoha ljudskog društva. Na osnovu do sada obavljenih istraživalja i nađenog materijala,zna se da je ovo područje bilo naseljeno od pet milenijuma p. n. e., odnosno od starijeg neolita. Na mestu današnjeg grada i u njegovoj okolini život se odvijao kroz gotovo sve praistorijske kulture i periode. Nađena su naselja iz neolita, eneolita, bronzanog doba kao i naselja gvozdenog doba, sve do istorijskog perioda.

Početkom nove ere teritoriju su nastanili Sarmati. Tokom Velike seobe naroda kroz ovu teritoriju su naseljvala mnoga plemena zadržavajući se duže ili kraće na jednom mestu ostavljajući kuće i grobove. Najbrojnije ostatke iz tog perioda ostavili su Avari između 6. i 9. veka koji su u grobovima svojih pokojnika često ostavljali bogate priloge.Bečej se prvi put pominje 1091. godine. Kao utvrđenje Bečej se spominje 1238. g kada je ugarski kralj Bela IV svojom darovnicom poklonio Bečej u posed kaluđerima krstašima iz Stolnog Beograda. Severno od Bečeja nalazilo se naselje Perlek, koje je zaživelo još u 11.-12. veku. Prema turskim tefterima pominje se kao naselje još 1650. godine, ali je 1698. godine bez stanovnika. Arheološkim iskopavanjem u ovom naselju nađen je čitav niz objekata: poluukopane zemunice, silosi, otpadne jame, bunari i rovovi. Najlepši predmeti koji su nađeni na ovom lokalitetu nalaze se danas u holu fabrike „Karbo-Dioksid“, koja se posle privatizacije zove Linde, gde je napravljena mala izložba.

U 15. veku bio je posed srpskog despota Đurađa Brankovića. Do sredine 16. veka Bečej je promenio desetak feudalnih gospodara u okviru feudalneUgarske.

Turski vezir Mehmed-paša Sokolović osvaja ga 1551. i pod turskom vlašću ostaje doo 1687. godine. Nakon velikog austrijsko-turskog rata krajem XVII veka, Velike seobe Srba pod Arsenijem III Čarnojevićem i sklapanja mira u Sremskim Karlovcima 1699. ova teritorija dolazi u austrijsku vlast. Da bi osigurala svoje carstvo od upada Turaka, austrijska vlada duž novih granica je osnovala Potisko–pomorišku vojnu granicu. Od 1702. do 1751. grad je pripadao Potisko-pomoriškoj vojnoj granici Habzburške monarhije.

Posle Austrijsko-turskoga rata iz 1717. i sklapanja mira u Požarevcu iste godine, Turska je izgubila Banat, a samim tim prestaje potreba postojanje Potiske granice. Tadašnje županjske vlasti tražile ukidanje privilegije graničara, čemu su se ovi žestoko suprostavljaju. Nakon ukidanja ovog dela Vojne granice, mnogi Srbi koji su živeli u gradu odlaze u Rusiju. Da bi umirila graničare, austrijska vlada je 1751. osnovala Potisko-krunski distrikt sa sedištem u Bečeju. Distrikt je postojao od 1751. do 1848. Troje privilegija je dato distriktu 1759, 1774. i 1800. Prva privilegija distriktu je definisala status njegove autonomije, dok je druga dozvolila Mađarima da se nasele u distriktu. U periodu koji je sledio Mađari su zamenili Srbe kao većinski narod u gradu. U to vreme dolazi do povećanja broja stanovnika, tako po popisu iz 1820. u njemu živi 8.357 stanovnika. Prema popisu iz 1910., stanovništvo Bečeja je brojalo 54.275 lica, od kojih je 30.465 govorilo mađarskim, a 22.821 srpskim jezikom. U njemu bilo četrnaest potiskih opština. U periodu od blizu jednog veka postojanja distrikta u Bečeju se razvilo zanatstvo, trgovina i druge privredne i društvene delatnosti i on postaje politički i kulturni centar srednjeg Potisja. Bečej će u sastavu austro-ugarske carevine ostati do kraja Prvog svetskog rata 1918, kada ovo krajevi ulaze u sastav Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca.Između dva svetska rata u nasteje teška industrija Bečeju sa oko 1500 radnika i taj broj se neće značajnije menjati. Posle Drugog svetskog rata, Bečej je i dalje sresko mesto sve do 1955. kada je pripojen vrbaškom, a te godine prelazi u novosadski srez, do 1966. kada su ukinuti srezovi. Godine 1955. Mileševo i Radičević ulaze u sastav opštine Bečej, a 1960. i Bačko Gradište i Bačko Petrovo Selo. Takva administartivna podela postoji i danas.

Privreda

U opštini je najrazvijrnija poljoprivreda. Najveće organizacije su poljoprivredno-industrijski kombinat i metalna industrija. U okolini Bečeja su bogata lovišta i poznata izletišta, čarde na Tisi, a u samom gradu je Bečejska banja (1904) - Centar za rehabilitaciju.

Grad i opština Bečej svoj razvoj najviše duguju tipičnim ravničarskim bogatstvima: plodnoj zemlji, vodnom fondu, zemnom gasu i izvorima termalne vode. Otuda je poljoprivreda (na 44000 ha izuzetno kvalitetne zemlje) zauzela prvo mesto u privrednom usponu opštine Bečej. Povoljni klimatski uslovi, blizina reke Tise, kanala Dunav-Tisa-Dunav i tradicionalna naklonjenost stanovništva ka poljoprivredi utisnuli su svoj specifični pečat. Kao logična posledica prirodnih i socio-kulturnih
potencijala razvija se i agroindustrijski kompleks koji čini temelj ukupne industrijske proizvodnje. Tu se prvenstveno misli na PIK Bečej (Poljoprivredno- industrijski kombinat), koji se osim ratarstava i stočarstva bavi i preradom povrća i voća u svojoj radnoj jedinici „Flora-Bečej“, doradom semena, a kao posebno preduzeće se izdvojila „Pivara Bečej“.

Preradom metala se bavi nekada čuvena fabrika automobilskih delova i opreme „Fadip“, drveta fabrika nameštaja „8. oktobar“, soje nadaleko čuvena fabrika „Sojaprotein“. Tu su i fabrika stočne hrane „Bečejka“, fabrika građevinskog materijala „Fit“ i Fabrika četaka Tisa. Pored skoro svih grana privrede razvijeno je i građevinarstvo, a postoji i duga tradicija zanatstva. Trgovina, kao jedna od najstarijih ljudskih delatnosti, prati privredu u njenom razvoju i utiče na opštu dinamiku protoka robe i kapitala, što se i odražava kroz zainteresovanost najznačajnijih banaka da budu prisutne na ovom području.

Kultura

U gradu su zanimljivi arhitektonski spomenici, monumentalne crkve, od kojih se u pravoslavnoj ističe ikonostas, rad Uroša Predića. U centru grada je veliki Spomenik slobodi (Kristina Vitkijević Plavska), obeležje revolucionarne borbe stanovnika ovog grada u Drugom svetskom ratu. U Bačkom Petrovom Selu je znamenit ikonostas, rad Teodora Ilića Češljara.Nedaleko od Bečeja nalazi se dvorac koji je pripadao porodici Dunđerski koji su bili zemljoposednici, a koji je sada preuređen u hotel i restoran pod imenom Fantast, koji se nalazi u vlasništvu poljoprivrednog kombinata PIK Bečej. U kapeli pored dvorca nalaze se ikonostasi Uroša Predića.

Turizam

Značajno bogatstvo ovog grada predstavljaju termalne vode. Zahvaljujući njima u Bečeju od 1904. godine postoji Gradsko kupatilo, danas Jodna banja. U njenoj neposrednoj blizini nalazi se Omladinski sportski centar sa zatvorenim i otvorenim olimpijskim bazenom, Goranski park i rasadnik i hotel "Bela lađa" koji zajedno čine izuzetan kompleks za posetioce u neposrednoj blizini izletišta na Tisi.

Na udaljenosti od oko 12 kilometara od Bečeja u pravcu puta Bečej-Bačka Topola nalazi se dvorac koji je dvadesetih godina 20. veka izgradio poznati veleposednik Bogdan Dunđerski. Danas je on preuređen u hotel "Fantast" visoke B kategorije. U neposrednoj blizini se nalazi i kapela.Ikonostas na kapeli, freske na zidu i mozaik nad ulazom je delo akademskog slikara Uroša Predića. Čitav kompleks se nalazi u sastavu PIK Bečej. Tu se nalazi i poznata ergela čije usluge turisti mogu koristiti. Izvanredni su i tereni za lovni turizam.

Teritorijom opštine protiče reka Tisa, a tu je i Veliki bački kanal, Beljanska bara kao i niz manjih kanala bogatih ribom što sve omogućava veliki izvor za ljubitelje ribolova. "Ribnjak Bečej", koji se nalazi između Bečeja i Bačkog Gradišta, pruža dobre terene za sportski ribolov,a u njegovom sastavu nalazi se riblji restoran.

Sport

Sport u Bečeju ima dugu tradiciju. Društvo biciklista osnovano davne 1872. godine, a Streljačko društvo 1878. godine. Ta sportska društva nisu bila slična današnjim, ali je njihova veličina u tome što su postavili temelj sportskoj aktivnosti koja se kasnije nastavlja kroz razvoj velikog broja sportova. To su pre svega gimnastika, atletika, plivanje, veslanje itd.

U Bečej je u leto 1911. godine doneta prva fudbalska lopta, kada je počeo da se igra fudbal. Danas u opštini deluju 32 kluba, od kojih se neki nalaze i u saveznim ligama. Najznačajnijim rezultatima i najdužom tradicijom u ligaškom takmičenju izdvajaju se vaterpolisti, fudbaleri, teniseri, košarkašice, košarkaši i rukometaši. Bečej je poznat po velikom uspehu vaterpolo kluba Bečej koji je 2000. godine bio pobednik na turniru fajnal fora koji je održan u Bečeju i time su vaterpolisti Bečeja postali prvaci Evrope. FK Bečej je 1994. godine bio član prve savezne lige.

U okviru Aerokluba "Bečej" deluje zmajarska sekcija čiji su članovi postigli najbolje rezultate u ovom atraktivnom sportu na prostoru Državne zajednice SCG. Na devet održanih Državnih prvenstava osvojili supet prvih mesta, jednom bili drugi i dva puta treći. Najtrofejniji zmajar SCG je Dušan Zahar koji je četiri puta uzastopno bio prvak SCG, jednom bio drugi i dva puta treći. Prvo mesto je osvojio i Đurić Radomir. Oni su bili i jedini učesnici iz SR Jugoslavije na Prvim svetskim vazduhoplovnim igrama koje su održane u Turskoj 1997. godine i zauzeli 12. mesto.

Posebno značajan za razvitak sporta je Omladinski sportski centar, gde se najviše i odvija sportski život.

izvor:upoznajsrbiju.co.rs




Van mreže zjovan29

  • član
  • ***
  • poruke: 362
  • 116 date prim. 88
« Odgovor #4 poslato: 04. februar 2012, 17:10 »

ARILJE

http://www.qsl.net/4n1fog/Grb-Arilje.jpg
Manji gradovi Srbije


http://www.arilje.in.rs/coppermine/albums/userpics/10001/arilje%20panorama%202.jpg
Manji gradovi Srbije



Arilje je grad duge istorije. Brojni su dokazi o trajanju života na ovi prostorima, još od praistorije, ali je najviše sačuvanih tragova srednjevekovne srpske države. Nekada je dolinom Moravice vodio rimski put prema Ivanjici. Ovde su u 11. veku pronašli utočište izbegli stanovnici iz Tesalije, a mošti svog sveca Sv. Ahilija, položili u postojeći hrišćanski hram. Sava Nemanjić je 1219. godine Moravice (sadašnje Arilje) proglasio za sedište Moravičke episkopije. U ovom mestu je stolovao srpski pravoslavni episkop, a kasnije mitropolit. Novu sabornu crkvu Moravičke episkopije podigao je kralj Dragutin Nemanjić između 1283. i 1296. godine. Kraljeva zadužbina dobila je ime Crkva sv. Ahilija po svecu iz Larise i više od sedam vekova predstavlja simbol Arilja.

Jedno vreme, tokom 17. i 18. veka, Arilje i okolina su ostali gotovo pusti. Starosedeoci su se odselili za vreme velikih seoba, a novi žitelji iz današnje Istočne Hercegovine i Crne Gore, počeli da se doseljavaju na nenaseljene prostore sredinom 18. veka.

Ukazom kneza Milana Obrenovića Arilje je 1880. godine proglašeno za varošicu. Početak 20. veka obeležio je intenzivan razvoj zanatstva i voćarstva. Danas je Arilje grad maline i privatne privrede, ali i mesto sa dobrim uslovima za razvoj turizma.

Opština Arilje se nalazi u zapadnom delu Republike Srbije, u sastavu Zlatiborskog okruga. Smeštena je između slivova reka Moravice, Velikog i Malog Rzava, na ukupnoj površini od 349 km2. Ovo je brdsko-planinsko područje, sa nadmorskim visinama od 330 do 1382. metra. Arilje, kao administrativni centar opštine, nalazi se na nadmorskoj visini od 342 m,na samom ušću Rzava u Moravicu. Opština Arilje ima dobre veze sa većim privrednim, kulturnim i administrativnim centrima u Srbiji, naročito sa Užicem, Čačkom i Beogradom. Udaljena je od Beograda 195 km, Užica 38 km,Čačka 47 km.

Prema popisu stanovništva iz 2002. godine, u opštini Arilje živi 19.784 stanovnika, grupisanih u 22 naseljena mesta, od čega 6.744 živi u opštinskom centru. Opština se već više decenija suočava sa stalnim opadanjem broja stanovnika. Prirodni priraštaj u periodu 1991.-2002. godine iznosio je -1,6%0. Migracioni saldo je takođe negativan. Starosnastruktura stanovništva je nepovoljna. Stanovništvo opštine u celini nalazi se u procesu demografskog starenja, a seosko stanovništvo je u procesu dubokog starenja.

Priroda je ovo područje nagradila čistim vodama, bogatim i atraktivnim šumskim predelima, pa se ovaj kraj ubraja u najzdravije i najčistije sredine u Srbiji. Tako očuvana sredina pruža izvanredne uslove za proizvodnju zdrave hrane. Najveći dar prirode predstavlja obilje čiste i veoma kvalitetne vode. Bistre planinske rečice i potoci presecaju teritoriju cele opštine, pogodne su za vodosnabdevanje, gajenje ribe, ali nije zanemarljiv ni njihov hidroenergetski potencijal. Sistem za vodosnabdevanje «Rzav» u Arilju, vodom za piće snabdeva oko 300.000 stanovnika Srbije u 5 opština, a realna je i mogućnost flaširanja vode za piće na mnogim vrelima u opštini.

Arilje je danas prijatno i živopisno malo mesto sa velikim turističkim potencijalom. U selu Visoka, 34 km od Arilja, nalazi se banja čija voda izvire u samom koritu reke. Temperatura vode je 28 C, a iskustvo govori da leči bolesti kostiju, srčane tegobe, živce i poboljšava vid. Na granici između sela Brekova i Dobrača, u kanjonu reke Panjice nalazi se ulaz u atraktivnu Vodenu pećinu, čije brojne tajne još niko nije u
potpunosti ispitao. Idealno mesto za odmor i rekreaciju je motel "Mlinarev san" sagrađen nedaleko od centra grada, na obali Rzava. Pored obala Rzava nalazi se više prijatnih i skrovitih plaža.

Opština Arilje, kao najmanja sa 5,7% teritorije, po ostvarenom stepen ekonomskog razvoja nalazi se na trećem mestu u odnosu na svih 10 opština Zlatiborskog okruga. Arilje svojim ekonomskim potencijalom doprinosi formiranju narodnog dohotka okruga u proseku sa 10%. Ovakav rezultat posledica je duboko ukorenjene tradicije privatnog preduzetništva na teritoriji opštine. Podatak da u našoj opštini aktivno
posluje oko 1100 privatnih radnji i preduzeća dovoljno govori o preduzimljivosti i vrednoći Ariljaca. Ariljska privreda je pretežno proizvodno-prerađivačka, vrlo raznovrsna i nije usko specijalizovana, prilagodljiva je uslovima tržišta i sa povoljnom vlasničkom strukturom (završena privatizacija društvenog sektora). Dominantne privredne grane su poljoprivreda i prerađivačka industrija (tekstil, prerada drveta,
metaloprerada). U regionu su poznati tekstilni proizvodi iz Arilja, sa zaštićenim žigom kvaliteta "Ariljski tekstil".

Arilje je u svetu prepoznatljivo po proizvodnji sitnojagodastog voća, naročito maline, pa se često naziva i svetskom prestonicom maline. Gajenjem maline se u našoj opštini bavi gotovo celokupno stanovništvo. Preko 5.000 malih fabrika pod vedrim nebom proizvedu godišnje oko 20 miliona kilograma maline i donose opštini značajna devizna sredstva. Ovde je najveća koncentracija zasada na svetu, najveća hladnjača za zamrzavanje voća u Evropi ("Zemljoradnička zadruga Arilje"), ovde je postignut pojedinačni rekord u proizvodnji maline (44.763 kg po hektaru), ovde praksa stvara teoriju... Malina je preporodila ariljski kraj, zato su joj Ariljci podigli spomenik. Opština ima komparativne prednosti za proizvodnju i drugog voća, pre svega šljive i jabuke.

Politička situacija je stabilna tokom više godina, što omogućava kontinuiran rad opštinskih organa. Višegodišnje opredeljenje opštine je aktivan odnos prema promenama. Poslednjih 10 godina lokalna samouprava ulaže značajne napore u poboljšanje kvaliteta lokalne infrastrukture (putevi, vodosnabdevanje, rasveta). U realizaciji kapitalnih objekata opština je uspostavila saradnju sa opštinama u okruženju (regionalna deponija, gasifikacija, vodosnabdevanje). Trenutno najveća investicija je izgradnja sportske hale. Značajne su i aktivnosti vezane za zdravlje
stanovništva, naročito mladih. Uspostavljen je i novi vid institucionalne brige za stare kroz osnivanje Službe za pomoć u kući. Opštinska uprava ulaže napore u jačanje svojih kadrovskih i administrativnih kapaciteta kroz obuke zaposlenih i formiranje
opštinskog uslužnog centra. Veliki deo ovih aktivnosti sprovodi se uz finansijsku podršku donatora. Opština je preuzela i aktivnu ulogu u stvaranju povoljnijih uslova za poslovanje donošenjem Strategije lokalnog ekonomskog razvoja, formiranjem Kancelarije za lokalni ekonomski razvoj i osnivanjem Inovacionog centra za razvoj
poljoprivrede. U cilju ostvarenja jasne srednjoročne i dugoročne vizije ukupnog razvoja zajednice, opština je pristupila donošenju i drugih strateških dokumenata: Programa razvoja opštine, Strategije za mlade i Prostornog plana.

izvor:arilje.org.rs

Van mreže zjovan29

  • član
  • ***
  • poruke: 362
  • 116 date prim. 88
« Odgovor #5 poslato: 14. februar 2012, 19:46 »
Dobrodošli u Apatin

http://www.apatin.com/mape/mapa.jpg
Manji gradovi Srbije


Opština Apatin se nalazi u severozapadnom delu Vojvodine (Zapadna Bačka), uz levu obalu Dunava. Zauzima prostor od 349 km2, na kojem živi oko 40.000 stanovnika u jednom gradskom i četiri seoska naselja (Prigrevica, Kupusina, Svilojevo i Sonta). Regionalnim putem R 101, Apatin je povezan sa Somborom (16 km) i graničnim prelazom prema Republici Hrvatskoj kod Bogojeva (35 km). Apatin je udaljen 100 km od Novog Sada, preko Odžaka, a 120 km preko Vrbasa. U reljefu opštine Apatin zastupljene su dve geomorfološke sredine: aluvijalna ravan Dunava i lesna terasa, a prosečna nadmorska visina je 85 m.



Prvi termalni izvori u apatinskoj opštini otvoreni su 1913. godine, ali tek 1927. godine je izvršena temeljna analiza mineralnih svojstava vode, kada je utvrđeno da termalne vode spadaju u isti red kao i vode u Karlovim Varima (Češka), Harkanju (Mađarska) i Lipiku (Hrvatska). Krajem 1983. godine dovršena je izgradnja prve faze banje "Junaković", a 2000-te godine dograđen je i novi deo objekta što je povećalo smeštajni kapacitet, te banja"Junaković" danas raspolaže sa 270 ležajeva i tri restorana. Banja "Junaković" se nalazi četiri kilometra udaljena od Apatina. Od Apatina do banje "Junaković" organizovan je autobuski prevoz sa više prolazaka u toku dana.

Turistička privlačnost celog ovog kraja su i vrlo bogate ribolovne vode na Dunavu i njegovim rukavcima, kao i poznata lovišta, staništa čuvenog podunavskog jelena i druge divljači.
Netaknuta priroda prašumskog izgleda, stoletna autohtona šuma, bare i močvare, bogatstvo flore i faune karakterisitke su specijalnog rezervata prirode "Gornje Podunavlje". Ovaj rezervat deo je velike poplavne, ritsko močvarne zone srednjeg toka Dunava. 280 vrsta ptica, od kojih neke veoma retke, kao što je orao belorepan, crna roda, kormorani, kao i autohtone šume crne topole, brestova, crnog gloga i hrasta, staništa više vrsta orhideja, lokvanja i drugih biljaka, dovoljno govore o neprocenjivom prirodnom bogatstvu ovog prirodnog rezervata.



Apatin je od davnina poznat kao centar ribarstva. Poplavno područje specijalnog prirodnog rezervata "Gornje Podunavlje" predstavlja prirodno mrestilište za oko 50 vrsta slatkovodnih riba, među kojima su najznačajnije vrste: šaran, štuka, smuđ, som i dr. Nisu retki ulovi kapitalnih primeraka, naročito somova, koji su teški i preko 30 kg. Danas ovo područje pruža izuzetne mogućnosti za ribolov, kako na Dunavu, tako i na mnogobrojnim meandrima, rukavcima i mrtvajama. Takođe, poznata je apatinska ribarska kulinarska tradicija, kao i manifestacija "Apatinske ribarske večeri".
Dobra putna infrastruktura koja se proteže kroz nepregledna polja, šume i močvare, idealno su područje za zaljubljenike u biciklizam. Dunav na ovom području pruža i nekoliko prelepih plaža pogodnih za kupanje i sportove na vodi u letnjim mesecima. Nautičarima je na raspolaganju savremena marina sa svim pratećim sadržajima.



izvor:apatin

Van mreže zjovan29

  • član
  • ***
  • poruke: 362
  • 116 date prim. 88
« Odgovor #6 poslato: 14. februar 2012, 19:51 »
Iz istorije grada

http://www.apatin.com/slike/apatin_1815.jpg
Manji gradovi Srbije


Izuzetno povoljan geografski položaj, blizina reke i prirodna bogatstva ovog kraja (plodno zemljište, šume pored reke, obilje ribe po ritovima i rukavcima i divljač u šumama) oduvek su privlačili ljude da se ovde naseljavaju, pa se tako još u praistoriji smenjuju kulture Sarmata, Kelta, Gota i drugih naroda.
U I veku, za vreme rimskih osvajanja, naselje je pretvoreno u vojni šanac sa utvrđenjima i imalo je značajnu ulogu u odbrani provincije Panonije. U VI veku dolaze Sloveni, a 896. godine Mađari i na ovom prostoru osnivaju svoju državu u kojoj su ipak Sloveni činili većinu stanovništva.
Apatin se prvi put spominje u pisanim dokumentima 1011. godine, a ime je dobio po opatiji Kaločke biskupije.
U XIV i XV veku na ovim prostorima su feudalna imanja, čiji su gospodari podigli dvorce oko kojih se naseljavaju ribari, lovci, lađari i vodeničari. Apatin se 1417. godine spominje kao posed Stefana Lazarevića. Pod tursku vlast pao je 1541. godine i bio pod njom punih 140 godina.

http://www.apatin.com/slike/mapa_stara.jpg
Manji gradovi Srbije


Deo izbeglica iz velike seobe pod Arsenijem Čarnojevićem 1690. godine naseljava se u Apatinu, Somboru i Prigrevici. 1748. godine u Apatin dolaze nemački kolonisti, a srpska naselja su silom raseljena, uglavnom u Stapar. Kolonisti su došli iz raznih krajeva. Sabirni centar je bio u Ulmu, a odatle su prevoženi Dunavom do Apatina, koji je postao glavna baza nemačke ekspanzije u Vojvodini, dobijajući pritom i posebnu podršku u razvoju. Nedaleko od pristaništa podignuta je crkva i izgrađen centar sa trgom. Podižu se javne zgrade, škole, ribarske stanice, zanatske radionice i stambene zgrade. Dvorska komora ubrzano podiže i privredne objekte: pivaru i pecaru, a 1764. jednu od najvećih tekstilnih radionica u Bačkoj. 1760. godine Apatin je proglašen za grad i stalno trgovište sa posebnim statusom.
Krajem XVIII veka katastrofalna poplava prodrla je u stari centar, uništila ga sa svim objektima, te sa sobom odnela i pola naselja. Novi centar formiran je severoistočno od Pivare, čime je utemeljeno uobličavanje grada koje se u velikoj meri sačuvalo i do danas. Tokom XVIII i prve polovine XIX veka Apatin je doživeo snažan ekonomski uspon, pre svega zahvaljujući zanatstvu, trgovini i brodogradnji. Već 1869. godine osnovane su banke i štedionica, čime su otvorena vrata i ubrzanom industrijskom razvoju. Veliki broj ciglana (36) proizvodio je ciglu i crep, a njima su građeni i pokriveni mnogi objekti u Beču i većina u Pešti. 1912. godine Apatin je povezan železničkom prugom sa Somborom i Sontom. 1920. godine osnovano je brodogradilište, koje je u novije vreme modernizovano i jedino na celom toku Dunava opremljeno specijalnim liftom za brzo izvlačenje brodova na dok.

http://www.apatin.com/slike/glavna_1930.jpg
Manji gradovi Srbije


Posle kapitulacije Jugoslavije 1941. godine Apatin je ušao u sastav Hortijeve Mađarske. Za vreme Batinske bitke front se protezao sve do Apatina i Bogojeva, a sam grad je postao prava ratna baza. Partizanske jedinice oslobodile su Apatin 24. oktobra 1944. godine.
Prema planu kolonizacije, novembra 1945. godine, u Apatin su stigle prve boračke porodice iz Like i nacionalni sastav grada je promenjen. Do 1953. godine ukupno je naseljeno 1.061 porodica sa 6.258 članova.
Ribari starog Apatina
Rečna plovidba i brodogradnja starog Apatina
Apatinske vodenice na Dunavu



izvor:apatin

Van mreže Estela

  • Maratonac
  • *****
  • poruke: 5.569
  • 457 date prim. 687
« Odgovor #7 poslato: 18. jun 2014, 20:45 »
Dobro došli u Pirot

Pirotski kraj leži između dva velika grada međaša, Niša i Sofije, antičkih Naissus i Serdica, koji su u dugim razdobljima praistorije i istorije ovoga kraja u mnogome određivali okvire njegovog razvoja. Oblasti oko današnjeg Pirota predstavljaju veoma značajnu kariku za poznavawe starih naroda koji su živeli u centralnim oblastima Balkana stoga, jer se nalaze na sredokraći, u graničnoj zoni dveju jezičkih sfera, latinske na zapadu i grčke na istoku, na terenu na kome su se sukobljavali i mešali uticaji dvaju moćnih balkanskih naroda, tračkih i ilirskih, na veoma prometnoj saobraćajnici koja povezuje Evropu sa Azijom. Istraživanjima raznih naunih disciplina pruža se vrlo mnogo pogodnosti za upoznavanje različitih uticaja života različitih naroda u uslovima koegzistencije i simbioze, naroda koji su žilavo održali svoju tradiciju, bilo da je u pitanju jezik, onomastika ili toponomastika, materijalna ili duhovna kultura.
U viševekovnoj istoriji, od propasti Rimskog carstva i dolaska Slovena na Balkan, u prošlosti pirotskog kraja razlikovali su se periodi vizantijske, bugarske, srpske i turske uprave, pod kojom je Pirot ostao sve do kraja 1877. godine, sa izuzetkom ratne 1689/1690. kada su ga privremeno zauzeli Austrijanci.
U novijoj istoriji Pirota, njegov društveni život i političke prilike stajale su u tesnoj vezi sa događajima i politikom oslobođene Srbije 1804. godine. Do konačnog oslobođenja od Turaka pirotsko stanovništvo održavalo je višestruke odnose sa Srbijom, i njegova prošlost u XIX veku odvijala se pod znatnim posrednim ili direktnim uticajima iz oslobođene Srbije. Piroćanci su uz pomoć Srbije pokušali da se oslobode Turske uprave u čuvenoj Pirotskoj buni 1836. i antifeudalnom narodnom ustanku 1841. godine. Oslobođenje Pirota i okoline od Turske uprave 28. decembra 1877. i ulazak u sastav Kneževine Srbije, kao njene etničke i nacionalne teritorije, odredilo je Pirotu nove puteve razvitka i od tada kroz poslednje decenije XIX i kasnije u XX veku, istorija Pirota i pirotskog kraja uklapa se u opšti tok istorije srpskog naroda i deli njegovu istorijsku sudbinu.



Ponišavljem je vodio važan vojnički i trgovački put iz Evrope u Konstantinopolj i prednju Aziju, a duž njene trase nastala su prva organizovana naselja, čija imena donose antički itinerari, spiskovi putnih stanica. Na jednom od itinerarija Pirot je označen imenom Turres. Većina pisaca, koji su do sada u svojim delima proučavali Pirot, smatra da se današnji grad nalazi na mestu stare rimske stanice Turres, na putu od Niša i Remesijane ka Sofiji.
Pirot se u IV veku naglo razvija i postaje utvrđeno strategijsko mesto, a grčki i rimski trgovci sve češće svraćaju i naseljavaju se u Turresu. Za vreme Konstantina, naročito posle Milanskog edikta 313. godine, hrišćanstvo prodire u unutrašnju Dakiju, a u drugoj polovini IV veka ustanovljena je episkopska stolica u Remesijani (Beloj Palanci), sa episkopom Niketom. On je bio apostol, misionar, propovednik, episkop od 336. i pesnik duhovnih pesama. Mnogi hrišćanski teolozi smatraju da je Niketa Remesijanski autor i tvorac najlepše duhovne poeme na hri{šćanskim prostorima, Te Deum laudamus - Tebe Boga hvalim. Niketa je sa uspehom širio hrišćanstvo među tračkim plemenima, Tribalima i Besima, te je veliki broj isposnika podigao male kapele u Ponišavlju, naročito oko današnjeg manastira Sv. Đorđa u Temskoj, a u Pirotu je za potrebe lokalnog stanovništva podignuta jedna crkva na Sarlahu.

izvor:Grad Pirot

Van mreže Estela

  • Maratonac
  • *****
  • poruke: 5.569
  • 457 date prim. 687
« Odgovor #8 poslato: 18. jun 2014, 20:49 »
Mali grad sa velikim potencijalima

Od kraja III veka do prvih decenija VII veka, Ponišavlje u celosti postaje deo novoformirane provincije Sredozemne Dakije sa susednim većim gradskim centrima: Naisom, Remesijanom i Sardikom. Novijim arheološkim radovima u neposrednoj blizini Pirotskog grada, na južnim padinama Sarlaha, otkriven je jugozapadni deo antičkog i ranovizantijskog jakog utvrđenja, koji, sa otkrivenim pokretnim arheološkim materijalom, pruža mogućnosti za dosta pouzdanu ubikaciju Prokofijevog gradića Kvimedave.
U drugoj polovini XII veka srpska država počinje borbu za Pomoravlje. Srbi se godine 1172. pominju u oblasti oko Ćuprije, a svakako da je najteže bilo osvojiti Carigradski drum. U savezu sa Ugarskom, Stefanu Nemanji je to delimično pošlo za rukom u borbama 1182-1183, kada je udružena srpsko ugarska vojska osvojila oblast Niša, Pirota i prodrla do Sofije. Ugarski odredi su se tada povukli, a Srbija je sama nastavila ratne operacije, kada je pirotski kraj ušao u sastav Srbije. Nemanja je prošao sa Fridrihom Barbarosom kroz Pirot ispraćajući ga u krstaški pohod Carigradskim drumom. Piroćanci su tada, smatra Kosta Kostić, oduševljeno dočekali Stefana Nemanju i nemačkog cara, darujući ga pirotskim ćilimom.
Za vreme Milutinove vladavine (1281-1321) Pirot je konačno ušao u sastav Srpske države. Za prvu polovinu XIV veka za pirotski kraj vezuje se ime čuvenog hajdučkog starešine Momčila. Predanje je kasnije vezalo pirotski grad za vojvodu Momčila. Cela Nišavska dolina, računajući tu i predele oko Jerme i Ginske pripadala je Dušanovoj državi. U državi Dušanovog oca, kralja Stefana Dečanskog, bili su i gradovi Dupnica, Ihtiman i Samokov. Srbija je posle Maričke bitke 1371. godine ušla u period preustrojstva feudalnih snaga. Deo vlastele posle Maričkog poraza bio je prinuđen da prihvati tursko vazalstvo (Mrnjavčevići i Dragaši), dok se Lazar Hrebeljanović izdvaja kao knez najmoćnije vlastele proširivši znatno svoju oblast na račun susednih feudalaca. Zavladao je čitavim Pomoravljem, držao je Niš i deo istočne Srbije. U ovom periodu Pirot je vrlo značajno strategijsko mesto u državi kneza Lazara.

http://i.imgur.com/MaTwCJQ.jpg
Manji gradovi Srbije


Prve vesti o Pirotu pod turskom vlašću nalazimo u opisima putovanja raznih putopisaca poslanstava sa zapada, koja su većinom putovala starim Carigradskim drumom, turskom sultanu. To su bili uglavnom mađarski i nemački poslanici.
Po oslobođenju Pirot dobija Pozorišnu družinu 1889. godine, pevačko društvo " Momčilo" 1888. godine, a Pirotska čitaonica, koja je osnovana 70 ih godina XIX veka, nastavlja svoj rad. Pirot je dobio javnu biblioteku. Ukazom kralja Petra 27.1.1909. godine, koja je ostvarila evidentan kulturni doprinos širenju knjige među građanima Pirota. Osnovane su pored osnovne i srednje škole, najpre Trgovačko zanatlijska, a zatim Gimnazija, a time je rastao i broj pismenih ljudi. U takvim uslovima počinju i prvi koraci štampe i novinarstva u Pirotu, a uporedo sa njim razvijalo se i štamparstvo. Prva štamparija osnovana je 1894. godine.
U ratovima 1912-1918. godine, pirotski kraj bio je poprište sjajnih bitaka na Tumbi, kod Sv. Nikole, a svoju nacionalnu opredeljenost narod ovog kraja ispoljio je u herojskoj borbi Moravske divizije II poziva i Trećem legendarnom pešadijskom puku prvog, drugog i trećeg poziva, koji je zbog brzine i borbenih dejstava dobio naziv " leteći" i " gvozdeni" puk. Piroćanci su pokazali izuzetan primer rodoljublja, hrabrosti i snažne volje vojnika i njihovih starešina u borbi protiv zavojevača, a za slobodnu i ujedinjenu Otadžbinu. Oni su ostali večita uspomena svim pokolenjima na jedno herojsko doba u koje je narod pirotskog kraja utkao, i svoju sudbinu, i svoju slobodu na najhrabriji i najčestitiji način.

izvor: Grad Pirot

Van mreže Estela

  • Maratonac
  • *****
  • poruke: 5.569
  • 457 date prim. 687
« Odgovor #9 poslato: 18. jun 2014, 20:58 »
Temska ,selo kraj Pirota

Temska je naselje u opštini Pirot u Pirotskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 908 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 1162 stanovnika).
Selo se nalazi u podnožju Stare planine, a kroz njega protiče reka Temštica desna pritoka Nišave.
U selu se nalazi osnovna škola, pošta, nekoliko prodavnica i kafića. U seoskom ataru se nalazi Manastir svetog Đorđa i mala hidroelektrana Temac.

http://i.imgur.com/Win02ni.jpg
Manji gradovi Srbije


Severozapadno od Pirota, na udaljenosti od 15 km, drugo po veličini u pirotskom kraju nalazi se selo Temska. Smešteno je u podnožju Stare planine. U okolini Temske postoje tragovi naselja iz rimskog doba, kao i srednjevekovna tvrđava i manastir Svetog Đorđa iz 14. Veka, u narodu poznatiji kao “Temački manastir”. Selo je dobilo naziv po srednjevekovnom gradu Temsko, koji je tu postojao. Na oko 5 minuta hoda od sela nalazi se bigreni kamen koga na dva dela deli potok, a na oko 4 km od sela nalazi se prelep vodopad Bukov dol na istoimenom potoku, kao i odmaralište HE Temac. Kada govorimo o manifestacijama u selu Temska, počev od 2008.god održava se Međunarodni naučno istraživački kamp Stara planina, koji okuplja preko 200 učesnika, studenata i mladih istraživača različitih profila. Takođe, ono po čemu se selo Temska izdvaja jeste i Festival staroplaninskih jela, koji se održava u sklopu kampa.

izvor:turističkaorganizacija Pirot